Na cmentarzu św. św. Piotra i Pawła odrestaurowano kaplicę Ogińskich
Wilnoteka.lt, 22 listopada 2016, 16:32
Kaplica Ogińskich na cmentarzu św. św. Piotra i Pawła na Antokolu, fot. kpd.lt/Vitas Karčiauskas
Na cmentarzu św. św. Piotra i Pawła na Antokolu zakończyła się restauracja kaplicy rodowej książąt Ogińskich. Projekt został zrealizowany ze środków Departamentu Dziedzictwa Kultury Litwy i litewskiego rządu. Na stan zabytkowej kaplicy specjaliści ochrony dziedzictwa zwrócili uwagę z okazji obchodzonego w 2015 r. Roku Michała Kleofasa Ogińskiego.
"Klasycystyczna kaplica rodowa Ogińskich to jeden z najstarszych tego typu obiektów na cmentarzach wileńskich. Jest to symboliczne, że prace rozpoczęły się w 2015 r. roku, roku 250-lecia urodzin Michała Kleofasa Ogińskiego. Obecnie widzimy efekty, a w przyszłości trzeba się zastanowić nad uporządkowaniem również innych znajdujących się na tym cmentarzu kaplic. Przedstawiciele rodu książąt Ogińskich przez 400 lat mieli ogromny wpływ na życie społeczne, polityczne i kulturalne Litwy, Polski, Białorusi. Zachowanie dziedzictwa historycznego Ogińskich ma więc niepodważalny wpływ na zachowanie naszej tożsamości" - uważa dyrektor Departamentu Dziedzictwa Kultury Diana Varnaitė.
Projekt odbudowy zniszczonej kaplicy Ogińskich na cmentarzu św. św. Piotra i Pawła na Antokolu został przygotowany w ramach obchodzonego na Litwie w 2015 r. Roku Michała Kleofasa Ogińskiego. Prace restauratorskie zostały sfinansowane z budżetu państwa. W ciągu dwóch lat na ten cel przeznaczono około 100 tys. euro, w tym 55 tys. euro wyasygnował Departament Dziedzictwa Kultury ze środków Programu Ochrony Dziedzictwa, pozostała kwota pochodziła z rządowego Programu Ochrony Pamięci Historycznej.
Wykonano nawet prace nieprzewidziane w pierwotnej wersji projektu: zostały zbudowane betonowe schody, uporządkowano popękane betonowe pokrycie krypty, umocniono grunt koło drugiej krypty. W 2015 r. odrestaurowane zostały fundamenty, ściany, podłoga i metalowa brama wejściowa, wymieniono pokrycie dachu.
Cmentarz św. św. Piotra i Pawła został założony w 1830 r., nieopodal kościoła św. św. Piotra i Pawła. Jest to jedna z najstarszych, a jednocześnie najbardziej zniszczonych wileńskich nekropolii. Renowacji wymagają również kaplice rodowe Zawiszów, Sidorowiczów i Meysztowiczów. Na tym cmentarzu spoczywają też przedstawiciele zasłużonej dla Wilna rodziny Zawadzkich, a wśród nich Józef Zawadzki, pierwszy księgarz wileński, wydawca i drukarz, który publikował prace Joachima Lelewela, Jana Śniadeckiego, z jego drukarni wyszły pierwsze tomy poezji Adama Mickiewicza.
Cmentarz nie jest objęty ochroną prawną ze strony państwa - nie jest więc zamknięty dla pochówków, nawet w najstarszej części. W ciągu ostatniego półwiecza zniknęła z niego ponad połowa polskich grobów. Na ich miejscu pojawiają się nowe - najczęściej już niepolskie.
Na podstawie: kpd.lt, inf.wł.
