Piotr Skarga, właśc. Piotr Powęski herbu Pawęża - polski jezuita, teolog, pisarz i kaznodzieja, czołowy polski przedstawiciel kontrreformacji, kaznodzieja nadworny Zygmunta III Wazy, rektor Kolegium Jezuitów w Wilnie, pierwszy rektor Uniwersytetu Wileńskiego. Urodził się 2 lutego 1536 r. w Grójcu. Studiował na Akademii Krakowskiej, uzyskując stopień bakałarza na Wydziale Filozoficznym. W 1564 r. we Lwowie przyjął święcenie kapłańskie i jako kanonik zaczął działalność kaznodziejską. Po kilku latach udał się do Włoch, gdzie w Rzymie w 1569 r. wstąpił do zakonu jezuitów. W Krakowie założył lombard dla ubogich, pierwowzór instytucji charytatywnej. Był pierwszym rektorem Akademii Wileńskiej, przez 24 lata pełnił funkcję nadwornego kaznodziei Zygmunta III Wazy, który cenił go za wyjątkową osobowość i talenty krasomówcze. W swojej twórczości Skarga prezentował bogaty, ornamentacyjny styl oratorski o kunsztownej konstrukcji z wpleceniem wydarzeń polskich w prozę stylizowaną na biblijne księgi prorockie. Wizerunek Skargi jako natchnionego narodowego kaznodziei utrwalili romantycy: Adam Mickiewicz i Cyprian Kamil Norwid, a także malarz Jan Matejko. Piotr Skarga zmarł 27 września 1612 r. w Krakowie. Został pochowany w kościele św.św. Piotra i Pawła w Krakowie, gdzie jego płyta grobowa znajduje się przed wielkim ołtarzem, a krypta została udostępniona zwiedzającym.