Krystyna Adamowicz

To pani Irena przysłała opracowane przez byłego żołnierza AK, dr doc Aleksandra Dawidowicza wspomnienia o szpitalu polowym w Kolonii Wileńskiej, działającym w lipcu 1944 roku. Dopiero teraz „Baśka” z Rekanciszek zdecydowała się opowiedzieć o sobie. Jej wspomnienia w tych przedświątecznych dniach sięgają chwil niezapomnianych - wigilii. W rodzinnym domu w Rekanciszkach zbierała się cała duża rodzina Baranowskich i Świklów, co to ze strony mamy Antoniny. Drzewko przyniesione prosto z lasu, upiększane przez dzieci, dania wigilijne, prezenty, a o północy pasterka. Ojciec rodziny - Tomasz Baranowski, legionista, kapitan WP w swoim czasie został skierowany do Wilna, gdzie kupił 5-hektarową działkę, zbudował dom, a właściwie dwa domy. Co prawda, drugi, murowany, z powodu wybuchu wojny nie został dokończony. Ale oprócz tych sielankowych wigilii były też inne obrazki z obchodów tego cudownego święta.

Dwie rodziny państwa Gudaczewskich przyjechały do Wilna nie tylko po to, by pokazać dzieciom piękne miasto, by pospacerować wileńskimi ulicami, ale przede wszystkim po to, by młodzież z rodziny Gudaczewskich poznała historię swego rodu. Bardzo szlachetną i jakże bolesną... Tu, w Nowej Wilejce mieszkali dziadkowie Dariusza Głowackiego – Stanisława i Stefan Gudaczewscy.

Wertuję świeżo wydaną książkę, która przywołuje w pamięci dwudziestoletni szlak działalności Olsztyńskiego Oddziału Towarzystwa Miłośników Wilna i Ziemi Wileńskiej. Ileż losów ludzkich, naszych wileńskich rodaków zostało w niej opisanych! Opracowania dokonali: aktualny prezes Towarzystwa Zygfryd Gładkowski oraz dziennikarz Bolesław Pilarek, obaj z Wilna rodem i może dlatego tyle serca włożyli w wydanie tej edycji.

Każde spotkanie z tymi, którzy po wojnie zmuszeni byli porzucić swoją ojczyznę – Wileńszczyznę – rodzi lawinę uczuć. Jakie koleje losu, trudne, częstokroć tragiczne musieli pokonać, żeby tam, na nowej ziemi, znaleźć miejsce dla siebie, swoich dzieci i wnuków. Toteż można zrozumieć tych ludzi, dziś zamieszkałych na Warmii i Mazurach, gdzie naszych ziomków jest najwięcej, że tak chętnie przybywają na imprezy, związane z ich dzieciństwem. Tak też było w końcu stycznia w Ostródzie, podczas wystaw fotograficznych Jerzego Karpowicza.