A. Łukaszenka: To moi Polacy!

Nic tylko czekać Jego kolejnej wizyty na Litwie, bo do Watykanu chyba raczej nie pojedzie, a poza tymi państwami dotychczas nikt go nie zapraszał. Do historii litewskiego dziennikarstwa przejdzie natomiast jego breefing na otwarciu Belarus Expo`2009 w Wilnie, gdy przez 40 minut bawił się z przedstawicielami wolnej prasy i raczej ich stawiał pod ścianę, aniżeli oni jego (jeśliby skrupulatnie policzyć, kto zadał więcej pytań – On czy dziennikarze...). Owe popisy wyemitowała potem w całości Telewizja Białoruska na dowód demokratyczności tego medium. W tej szopce nie mogło oczywiście zabraknąć wątku polskiego, świeżo po sławetnych wyborach „nowych władz” nowego „ZPB”, ale na początek – wizja stosunków polsko-białoruskich.



Sytauację Polaków na Litwie często i chętnie porównuje się z sytuacją Polaków na Białorusi. Ma to swoje uzasadnienie, bo współczesna granica litewsko-białoruska liczy zaledwie 20 lat (formalnie 65-70, od roku 1940, a raczej 1945) i dzieli historyczną ziemię wileńską w miejscu, gdzie od wieków nie było żadnych granic. Dzieli też zwartą grupę Polaków Wileńszczyzny na „litewskich” i „białoruskich”, jednak różnice pomiędzy jednymi i drugimi zaczęły się kształtować dopiero w latach 50., gdy polskość w obu republikach radzieckich zaczęła się rozwijać różnymi drogami. Litewscy komuniści do dziś mają Moskwie za złe, że nie pozwoliła zlituanizować Polaków – rusyfikacja na Białorusi była wielce skuteczna.

Porównując dzisiaj „litewską” i „białoruską” społeczność polską, władze Litwy wypominają swoim Polakom ich uprzywilejowaną pozycję i dążą do odarcia z takiego luksusu, jak na przykład polskie szkoły, a sami Polacy – zarówno na Litwie, jak i w Polsce – rozumieją, co ich czeka, gdy się pogodzą z tą „integracją”. Co ciekawe, Litwę i Białoruś, poza expose ministra Sikorskiego, łączy jedno: władze obu krajów „robią wszystko”, by „pomóc” mniejszościom narodowym w ich niełatwej doli.

Jest też istotna różnica: na Białorusi nie ma dyskryminacji. Oto dowód: na Litwie nie jesteśmy traktowani jako „nasi Polacy” (tu wciąż potrzebny jest „swój, podręczny obcy”, taki do bicia, obarczenia winą, gdy źle się dzieje, sprawdzone panaceum na frustracje i kompleksy narodowe, jak np. Żyd przed wojną). Baćka nie dzieli na „swoich” i „obcych” – to są MOI Polacy i wara wam od nich!!! Białoruscy, czyli MOI, tak jak MOJA opozycja (czyt. chcę, to biję).

I tak oto wszyscy równi wobec Prawa.



Zdjęcia i montaż: Paweł Dąbrowski