Tadeusz Sołowiej: Bezgraniczna wolność

Tadeusz Sołowiej o lataniu marzył od zawsze i konsekwentnie dążył do celu. Gdy już tę sztukę opanował i wydawało się, że może wreszcie latać na bezkresnej przestrzeni powietrznej byłego ZSRR, zmiany geopolityczne skorygowały jego marzenia. Powrócił do rodzinnych Rudziszek i chociaż do dyspozycji miał już tylko litewskie niebo, postanowił pójść tropem całego cywilizowanego świata, w którym własna awionetka i turystyka lotnicza od dawna nie są już przywilejem wyłącznie milionerów. Udało mu się także odnaleźć w nowych realiach gospodarczych, co pozwoliło realizować kolejne marzenia.

Dziś Tadeusz Sołowiej należy do ścisłej czołówki lotnictwa amatorskiego Litwy. Utrzymuje rozległe kontakty z pasjonującymi się lataniem z Polski. A jego lotnisko "Rudziszki", leżące 7 km za miasteczkiem (niespełna 50 km od Wilna), dla wielu amatorów turystyki lotniczej, szczególnie z Polski, już od lat stanowi "port lotniczy" Wileńszczyzny.



Akcesja Litwy do Unii Europejskiej pozwoliła Sołowiejowi "rozwinąć skrzydła". Podróżowanie własnym samolotem stało się łatwiejsze. Brak granic umożliwił częstsze kontakty z Macierzą. Państwo Teresa i Tadeusz Sołowiejowie są już stałymi gośćmi na polskich meetingach lotniczych i aero-show (w Krakowie, Góraszce itp.). Chętnie też goszczą u siebie wyprawy z Polski - ostatnio właśnie do Rudziszek przylecieli uczestnicy Rajdu Samolotowego Polska-Litwa im. gen. Tadeusza Góry ze Świdnika (patrz: Polska-Litwa: na skrzydłach Pamięci).

Może się wydawać, że taka pasja w XXI wieku to świetnie prosperujący interes. "Może - uśmiecha się Sołowiej - ale nie na Litwie, gdzie potencjalni miejscowi klienci to koledzy, a goście z dalszych stron (zwykle rodacy) - zjawiają się jak na doroczne święto... To jednak przede wszystkim satysfakcja".



Niestety, na popularyzację lotnictwa amatorskiego na Litwie nie ma co liczyć, przede wszystkim ze względów finansowych. W kulturze litewskiej rycerze podniebnych przestworzy zajmują poczesne miejsce i stale są obecni w świadomości narodowej (od tragicznego lotu przez Atlantyk Dariusa i Girėnasa, przez mistrzowską akrobację Jurgisa Kairysa, po nie mniej dramatyczne wzloty i upadki Rolandasa Paksasa oraz Jurija Borisova). Minęły jednak czasy, gdy przy wsparciu państwa każdy mógł zaszaleć w aeroklubie. Hasło "Młodości, dodaj nam skrzydła!" straciło swą aktualność, bo w latach, gdy zew przestworzy jest najsilniejszy, młodzież musi zarabiać, by ewentualnie kiedyś, jak Bóg da, pozwolić sobie na licencję pilota...

Być może dlatego święta lotnicze to na Litwie już rzadkość - brakuje uczestników i nawet nie ma pewności, czy zbierze się publiczność, by zapewnić komercyjny wymiar takiej imprezy. Zapytaliśmy Tadeusza Sołowieja, czy nie myśli o wykorzystaniu doświadczeń i kontaktów z Polską, i sprowadzeniu kiedyś do Rudziszek jakiegoś Święta Polskich Skrzydeł, wszak wśród litewskich Polaków nie brakuje pasjonujących się lotnictwem i żadne wypadki czy katastrofy nie są w stanie osłabić tej miłości do latania...



Zdjęcia: Jan Wierbiel
Montaż: Mariusz Komu-Lubi